Region Alzacji położony jest na nadrzecznej równinie, ograniczonej od wschodu Renem, a od zachodu masywem Wogezów. Pasmo gór poprzecinane jest malowniczymi dolinami dopływów zasilających wody Renu. Alzacja graniczy od północy i wschodu z Niemcami, od południa ze Szwajcarią, a od zachodu z Lotaryngią.

Historia regionu sięga czasów ekspansji rzymskiej, ale jego obecna nazwa pojawia się w VII wieku n.e. jako nazwa księstwa - Alzacja w starogermańskim języku oznacza "obca siedziba". Najstarszy zabytek piśmiennictwa zawierający nazwę tego regionu to traktat z 842 roku, podpisany przez synów Karola Wielkiego, stanowiący podstawę podziału Europy. Dzięki dogodnym połączeniom rzecznym, które zapewniał Ren, w regionie rozkwitło rolnictwo i handel, a od XV wieku Alzacja stała się prężnym ośrodkiem intelektualnym. Pomyślny rozwój gospodarczy został gwałtownie przerwany przez wojnę 30-letnią. Od tej pory region wielokrotnie zmieniał swą państwowość. W wyniku traktatu westfalskiego z 1648 roku Alzacja stała się częścią Królestwa Francji, by w 1871 roku traktat frankfurcki przyłączył ją do Rzeszy Niemieckiej. W 1919 roku traktat wersalski zapewnił Francji zwrot Alzacji, ale w czasie II wojny światowej III Rzesza ponownie zajęła Alzację. Od 23 listopada 1944 Alzacja znowu jest francuska.

W Alzacji panuje umiarkowany klimat kontynentalny, z wczesną wiosną, niezbyt gorącym latem (średnia temperatura: 20 – 25 st. C), łagodną jesienią oraz chłodną i suchą zimą. Masyw Wogezów stanowi istotną zaporę dla ruchów mas powietrza znad oceanu, łagodząc jego wpływ zarówno pod względem temperatur jak i obfitości opadów. Jednak wody Renu i jego lewych dopływów zapewniają właściwą do uprawy winorośli wilgotność powietrza. Gleby alzackie to mozaika formacji geologicznych, od piasków, otoczaków i margli, poprzez wapień, łupki i glinę po skały granitowe i wulkaniczne.

Początki winiarskiej tradycji Alzacji sięgają oczywiście czasów rzymskich. Urokliwe, renesansnowe miasteczka rozsiane w regionie świadczą dobitnie, że w XV i XVI wieku winiarzom Alzacji powodziło się całkiem dobrze, a ich wina były popularne w całej Europie. Dzieje winiarstwa były w histroii jednak tak zmienne jak dzieje samej krainy. Historycy piszą o latach z tak obfitymi plonami, że wino wykorzystywano nawet do prac murarskich. Z drugiej strony wojenne zawieruchy i plagi powodowały, że rolnicy odwracali się od winorośli na rzecz uprawy zbóż i innych rolnych pożytków. Dziś jednak, historycznie zawieszona między kulturami Francji i Niemiec Alzacja jest unikatowym, ale jakże istotnym regionem winiarskim.

Alzackie winnice ciągną się od Strasburga na północny-zachód i sięgają do Miluzy. Tworzą one wąski pas wzdłuż Renu, szerokości 20 km i długości 170 km. Ogólna powierzchnia winnic alzackich obejmuje 16 tyś hektarów. Ze względu na burzliwą historię państwowości wykształciły się w tym regionie unikalne, odmienne od innych francuskich regionów przepisy i zasady klasyfikacji win. W Alzacji znajdujemy trzy certyfikaty pochodzenia AOC (Appellation d'Origine Contrôlée). AOC Alsace reprezentuje 77% całkowitej produkcji win w Alzacji. Obejmuje ona wina jednoszczepowe, a nazwa szczepu winna obowiązkowo być umieszczona na etykiecie. Wyjątkiem są wieloszczepowe wina klasy Edelzwicker, jednak należą one raczej do rzadkości. W 92% wina tej apelacji to wina białe.  AOC Grand Cru to apelacja nazwanych lokalizacji, obejmująca wina wyproduko- wane na 51, ściśle wyznaczonych obszarach (Crus). Zarówno nazwa obszaru, w którym dojrzewały grona, odmiana, jak i rocznik winny być wyszczególnione na etykiecie. Do produkcji win objętych AOC Alsace Grand Cru dopuszczone zostały tylko 4 (z małymi wyjątkami) odmiany winorośli: Riesling, Gewurztraminer, Pinot Gris i Muscat d'Alsace. Wina AOC Grand Cru to zaledwie 4% całkowitej produkcji win w Alzacji. Wina z obu powyższych apelacji rozlewane są do charakterystycznych, smukłych, zielonych butelek zwanych flute d'Alsace. Wina musujące wytwarzane w tym regionie metodą szampańską zaliczane są do AOC Crémant d'Alsace. Jest to - poza winami z Szamapanii  - najpopularniejsze francuskie wino musujące.

Historia tej krainy z pewnością miała wpływ na pracę winiarzy, metody uprawy winnej latorośli i sposoby winifikacji, a w konsekwencji na smaki i aromaty tutejszych win. Powiada się, że mieszkańcy Alzacji produkują wina niemieckie na sposób francuski. Wina Alzacji pochodzą z 7 odmian, a są to przede wszystkiem wina białe. Największe znaczenie ma odmiana Riesling. Jej obecność w tym tegionie tłumczy bliskość niemieckiego dominium króla słońce. Jednak charakter win powstających z tej odmiany jest odmienny od niemieckich klasyków z Rheingau, czy dolin Saary i Mozeli. Alzacki Riesling to wino krzepkie, mocne, o wysokim poziomie kwasowości, często z nutami mineralnymi oraz innymi typowymi aromatami zależnymi od charakterystyki gleby, na której dojrzewały grona. Riesling daje około 25% ze 160 milionów hektolitrów produkowanego tu wina. Drugim, bardzo popularnym szczepem białym jest Pinot Blanc, dający wina lekkie i łagodne, także używane do produkcji win musujących. Gewűrztraminer jest eleganckim, najbardziej korzennym ze wszystkich win alzackich, o świetnej równowadze i doskonałym, kwiatowym bukiecie róż i fiołków, pełnym egzotycznych aromatów. Wina do niedawna nazywane Tokay d'Alsace (mimo iż z węgierskim Tokay'em nie mają nic wspólnego) pochodzą z odmiany Pinot Gris. Zazwyczaj jest to mocne i krzepkie wino, o obfitym smaku owoców. Muscat d'Alsace to odmiana (a właściwie grupa spokrewnionych odmian) dająca wytrawne, mocno aromatyczne wina, wyróżniające się niepowtarzalnych smakiem i zapachem świeżych winogron. Pozostałe odmiany używane głównie do produkcji win musujących to Sylvaner i Pinot Noir. Z tej ostatniej odmiany wytwarza się także jedyne, czerwone wina Alzacji. Wszystkie wina rozlewa się obowiązkowo w miejscu produkcji.

Moce, krzepkie, wytrawne i o solidnej budowie wina Alzackie są właściwym dodatkiem do smakowitych potraw tutejszej kuchni. Większość z nich jest przygotowywana z użyciem alzackich win. Najbardziej znane potrawy to tarty na cienkim cieście chlebowym (Tartes Flambées, Flammekueches) z różnymi dodatkami (jak w pizzy), foie gras - pasztet z gęsich wątróbek, choucroute garni - kiszona kapusta, duszona w winie i wzbogacona paletą alzackich wędlin (blisko bigosu), golonka sprawiona w czerwonym winie - Jambonneau Braisé au Pinot Noir, zapiekanka z ziemniaków i czterech rodzajów marynowanych mięs Baeckeoffe, Coq au Riesling, czyli kogut w rieslingu, itd. itp. Palce lizać, popijając obficie kielichem wybornego wina.