Jest prawdopodobne, że ojczyzną odmiany Blaufränkisch jest Dolna Austria i Burgenland. W 1777 ampelograf Sebastian Helbling opublikował pracę "Beschreibung der in der Wiener Gegend gemeinen Weintrauben - ARTEN", w której odmianę Schwarze Fränkische uznał za jedną z najważniejszych i najpopularniejszych w tych regionach. Odmiana ta uprawiana była tu od około X wieku n.e. Badanie profilu DNA odmiany wykazało, że Blaufränkisch jest krzyżówką odmiany Gouais Blanc (Weißer Heunisch) oraz niezidentyfikowanej odmiany francuskiej (stąd etymologia części nazwy Fränkish). Jednym z kandydatów na rodzica odmiany Blaufränkisch  jest Blauer Silvaner. Przez długi czas przed zastosowaniem analizy DNA, Blaufränkisch była błędnie uważana za klon odmiany Gamay, z uwagi na pewne podobieństwa w morfologii oraz nazwę tej odmiany w Bułgarii - Gamé.  Odmiana uprawiana jest w Austrii, na Morawach i Słowacji - gdzie znana jest jako Frankovka lub Frankonia, w Słowenii  - gdzie nosi nazwę Modra Frankinja oraz na Węgrzech - znana jako Kékfrankos lub Blue Fränkish. Nieco odmienne nazwy odmiana nosi w Niemczech - gdzie znana jest jako Lemberger lub Blauer Limberger. Niemiecka nazwa Lemberger wynika z faktu, że sadzonki tej odmiany zostały przywiezione do Niemiec w XIX wieku z miejscowości Lemberg w Dolnej Styrii, wówczas Cesarstwo Austro-Węgierskie (dzisiaj Słowenia). Drugim źródłem sadzonek sprowadzonych do Niemiec był Limburg w Maissau w Dolnej Austrii, gdzie również pod koniec XIX wieku zanotowano eksport sadzonek odmiany Blaufränkisch do Niemiec. Pod nazwą Lemberger odmiana jest coraz chętniej uprawiana w USA, głównie w stanie Washington.
Blaufränkisch jest często używana do uzyskiwania nowych, ciekawych odmian. Ma swój udział w powstaniu między innymi takich odmian jak Acolon, Blauburger i Zweigelt.

Odmiana o małych, ciemnograna- towych owocach, charakteryzuje się wczesnym pękaniem pąków, stąd jest wrażliwa na spóźnione przymrozki, dojrzewa zaś późno. Charakteryzuje się małą podatnością na gnicie jagód pozwalając tym samym na późny zbiór. Po zakończeniu wegetacji dobrze drewnieje i jest odporna na zimowe mrozy. Ma wysokie wymagania dotyczące siedliska, rośnie silnie, wymaga ograniczania wydajności. Lubi ciepły klimat i siedliska osłonięte przed wiatrem, udaje się szczególnie dobrze na głębokich, żyznych glebach lessowo-gliniastych, choć sprawdza się również na lekkich, żwirowych i kamienistych glebach.

W zależności od dojrzałości gron oraz wielkości plonów z krzewu wina pochodzące z odmiany Blaufränkisch mogą być prostym, lekkim, owocowym trunkiem do codziennych posiłków lub też pełnym ciała i ekstraktu, dojrzałym winem gatunkowym. Wino ma barwę rubinową o różnej intensywności - od jasnej do ciemnej z fioletowymi refleksami. Dzięki zdecydowanemu obniżaniu wolumenu zbiorów przy pomocy cięcia pielęgnacyjnego oraz wydłużaniu czasu fermentacji i maceracji miazgi uzyskuje się głębszy ekstrakt. Wina takie dobrze tolerują dojrzewanie w dębowych beczkach. Młode wino ma owocowe, trawiaste i warzywne aromaty, dojrzałe staje się aksamitne, z bogatszym bukietem wiśni, czereśni i ciemnych jagód, głównie jeżyn. Po złagodzeniu twardych nut młodości pojawiają się też przyjemne, pikantne i korzenne nuty. Najcięższe wina, tłoczone z wyselekcjonowanych gron i parceli, po długim kontakcie z dębiną zyskują posmak tytoniu, kawy i pieprzu. Dzięki odpowiedniej strukturze kwasowości, ekstraktu oraz garbników, lekko cierpkawy Blaufränkisch zyskuje południowe ciepło i szyk. Wielu węgierskich producentów wykorzystując wyższą zawartość kwasów w dojrzałych gronach, tłoczy z tej odmiany wina różowe, w dwóch wariantach. Wina lżejsze, łagodne, w kolorze łupin cebuli, oraz twardsze, z większą ekstrakcją tanin i barwników (zwane winem typu Siller), w kolorze janej wiśni z rudawym odcieniem. Wina te prezentują mocne, owocowe aromaty oraz kwasowość nadającą im świeżego, rześkiego charakteru.

Wina jednoodmianowe Blaufränkisch polecane są do mięs pieczonych, dziczyzny, kaczki i gęsi, do gulaszów i dań z podrobów, do mocno przyprawianych potraw z jarzyn i makaronów oraz dojrzewających serów. Ze względu na swoją jakość i charakter, sfermentowany sok tej odmiany często jest podstawą kupażów, nie tylko z lokalnymi, ale także międzynarodowymi odmianami (np. Merlot, Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc). Jednym z bardziej znanych blendów z udziałem Blaufränkisch jest Bikavér, czyli węgierska Bycza Krew .
Wirtemberski Lemberger był ulubionym trunkiem pierwszego prezydenta Republiki Federalnej Niemiec - Theodora Heussa, cenili sobie wina z odmiany Blaufränkisch także książę Bismarck oraz Napoleon.