Ojczyzną tej odmiany, często nazywanej „Królem – słońce”  są winne regiony Niemiec, doliny Renu, Mozeli i Saary. Starożytni Rzymianie w II-IV wieku n.e. odkrywali ciekawe efekty winifikacji winorośli uprawianej na stromych, dobrze nasłonecznionych, łupkowych zboczach nad tymi rzekami. Wówczas odmiana Riesling nie była jeszcze znana, uprawiano natomiast odmianę Elbling. Według ostatnich badań odmiana Riesling powstała właśnie na tych terenach jako złożona krzyżówka odmian Traminer, Heunish oraz winorośli dzikiej. Historycy podają, że w 1485 roku po raz pierwszy w pisanym dokumencie pojawiła się nazwa odmiany Ruesseling, przekształcona później do Riesling. Zmęczony zbyt wysoką kwasowością lokalnych win, biskup Trewiru Clemens Wunzeslaus w 1787 roku nakazał sadzenie odmiany Riesling w miejsce odmiany Elbling. To była decyzja, która zapoczątkowała szaloną karierę tej najważniejszej dziś, białej odmiany winnej latorośli.  Jej rozkwit przypada na przełom XIX i XX stulecia. Kilka lat po zakończeniu II wojny światowej rozpoczęła się tzw. „słodka fala”, która zdeprecjonowała szczep. Do połowy lat 80-tych ubiegłego wieku z jagód Rieslinga wytwarzano winne kompociki, wzbogacane słodkim koncentratem moszczu gronowego (Süßreserve), utrwalając fałszywy wizerunek odmiany i słodkich cienkuszy z niej powstających. Obecnie obserwujemy renesans odmiany, świadomy powrót winiarzy do jakości powodujący, że Riesling ukazuje nam swoje prawdziwe oblicze. A jest to odmiana niezwykle elastyczna nie tylko pod względem winifikacyjnym (z tej odmiany wytwarza się wyjątkowo szeroką paletę win – od wytrawnych i lekkich, przez pełne i łagodniejsze, po szlachetnie słodkie) ale również pod względem kulinarnym.

Riesling jest odmianą zimnolubną, świetnie rośnie w chłodnym klimacie. Łodygi latorośli szybko i mocno drewnieją, co czyni ją odporną na zimowe mrozy. Wegetację rozpoczyna wcześnie i do dojrzałości fizjologicznej wymaga bardzo długiego okresu wegetacji. Ze względu na to, że dojrzewa stosunkowo późno, wymaga dobrze nasłonecznionych stanowisk, stąd dobrze się czuje na południowych zboczach. Jest odmianą plenną, wymaga zatem redukcji wydajności. Długie dojrzewanie w chłodnym klimacie pozwala gronom osiągnąć wysoki poziom cukru przy równoczesnym utrzymaniu owocowej kwasowości. Zbiory w najlepszych siedliskach odbywają się od połowy października do połowy listopada, a często jeszcze później. Odmiana ta jest elastyczna także pod względem mikro i mezoklimatu - doskonale przystosowuje się do panujących warunków pogodowych. W zadziwiający sposób potrafi oddać charakter siedliska, w którym przyszło winorośli wzrastać.

Wina z tej odmiany mają ogromny potencjał dojrzewania – najlepsze z nich z łatwością mogą nas przeżyć. Rieslingi różniące się często dość znacznie, zachowują podstawowe cechy szczepu – żwawość, elegancki charakter i subtelne, cytrusowe aromaty. Różnice wynikają głównie z właściwości gleb (piaskowiec, łupki, bazalt) i mikroklimatów. Riesling znad Mozeli to napitek lżejszy, o słodkawej nutce i o niższej zawartości alkoholu niż pełne, korzenno-mineralne wina z  cieplejszego Palatynatu, czy mocne, krzepkie i pozbawione słodyczy za to o wysokiej kwasowości, ziołowe i mineralne wina z Alzacji. Dzięki wysokiej zwartości monoterpenów (grupa organicznych związków chemicznych, posiadających silne własności zapachowe) Riesling jest odmianą bardzo aromatyczną.  Typowymi, pierwotnymi aromatami owocowymi charakterystycznymi dla odmiany są zielonejabłko, owoce cytrusowe, brzoskwinia, morela, melon. W zależności od gleby odmiana ujawnia również aromaty grapefruita, mango i pigwy oraz gruszki. Owocowe zapachy wzbogacone są nutami kwiatowymi (głównie różanymi), ziołowymi i mineralnymi. W trakcie dojrzewania mogą dojść akcenty zapachowe miodu i orzecha oraz - najbardziej cenione przez koneserów - aromaty naftowe.

Najliczniejsze uprawy znajdują się w Niemczech, we Francji (Alzacja) i Austrii. Odmiana ta zdobywa jednak uznanie w winnicach Australii, Nowej Zelandii, Republiki Południowej Afryki a także w USA.

Z perspektywy kuchni, Riesling jest uniwersalnym winnym napojem. Szerokie spektrum win jakie powstają z tej odmiany pozwala dopasować je do równie szerokiej gamy smakowej potraw.  Od ryb i owoców morza, poprzez wędliny, mięsa (nie tylko białe), warzywa, makarony po kuchnię azjatycką oraz sery, słodycze i desery. Warto nadmienić, że i kuchnia polska jest dobrym kompanem Rieslinga, który swą łagodnością wzbogaca potrawy a nie dominuje. Istotne jest też to, że Riesling znakomicie radzi sobie z potrawami, z którymi nie radzi sobie zdecydowana większość winnych napitków (chrzan, koperek, seler, brokuł, potrawy na bazie kiszonej kapusty, ryby wędzone itp.).

Wina pochodzące z soku jagód Rieslinga cieszą się coraz większą popularnością wśród polskich konsumentów, zachwycają się nimi koneserzy, wysoko oceniają eksperci. W  numerze 35 (5/2008) Magazynu Wino Wojciech Bońkowski napisał między innymi : „Nie ma na świecie odmiany, która w równym stopniu przekazywałaby niuanse terroir… Żadne inne wino na tym świecie nie przekazuje nam w tak dobitny sposób mineralnej prawdy o ziemi… Nie ma na świecie szczepu, który dawałby bardziej fascynujące, pamiętane przez lata bukiety. W jego repertuarze jest więcej kwiatów niż w atlasie botanicznym i więcej owoców niż na dalekowschodnim targu... Nie ma odmiany bardziej elastycznej, gotowej dawać wina intrygujące, życiodajne, nie ma szczepu czującego się równie dobrze przy 6, 9, 12 i 13,5% alkoholu, z winogronami zielonymi, podsuszonymi, zmrożonymi, zbrązowiałymi od romansu ze szlachetną pleśnią…. Nie ma na świecie odmiany dającej wina bardziej długowieczne, zadziwiające cztery miesiące po zbiorach i po czterdziestu latach w butelce… Nie ma na świecie wina, które oferowałoby nam lepszy stosunek jakości do ceny.”