Jak wiadomo w kuchni francuskiej najważniejszy jest kucharz. Zaś we włoskiej potrawa. Światowe sukcesy kuchni włoskiej to w dużej mierze zasługa najsławniejszego sera czyli Parmigiano-Reggiano. Jego smakowa harmonia jest niepowtarzalna, a jakość niezmienna od 8 wieków. Prawdziwy parmezan zawiera co najmniej 32% tłuszczu w suchej masie. Mleko pochodzi od krów pasących się na łąkach prowincji Parma, Regio Emiliana, Modena i Bolonia, pełnych soczystych ziół. Ser wytwarza się z połączonego udoju wieczornego i porannego. Mleko zakwasza się serwatką z poprzedniej produkcji, a następnie podgrzewa się go do temperatury 35°C i wprowadza podpuszczkę. Po 15 minutach wytrąca się skrzep, a przez powolne podgrzewanie do temperatury 45°C, a następnie szybkie do temperatury 55°C, masa uzyskuje strukturę ziarnistą o wielkości ziarna pszenicy. Skrzep za pomocą lnianej chusty przenosi się do drewnianej formy i poddaje się prasowaniu. Uformowany twardy krąg przez 25 dni przebywa w kąpieli solankowej, gdzie wytwarza się jego skórka. Po osuszenia na słońcu i na świeżym powietrzu sery trafiają do dojrzewalni, gdzie leżakują od roku do lat trzech. W tym czasie są obracane, szczotkowane i poddawane kontroli. A efekt - palce lizać…
Serwatka z produkcji parmezanu jest wykorzystywana między innymi do karmienia świnek, które tucząc się (co najmniej 140 kg) produkują surowiec na szynkę prosciutto di parma. Odpowiedniej wielkości udźce (około 10 kg) są chłodzone, formowane i stemplowane. Następnie mięso jest nacierane solą i ponownie ułożone w chłodni. Po tygodniu szynki są czyszczone i ponownie nacierane solą morską, a następnie znów chłodzone i jeszcze raz czyszczone. W takim stanie szynki leżakują przez 2 miesiące, by sól równomiernie rozeszła się po mięsie. Następnie szynki wędrują do specjalnych pomieszczeń, gdzie w kontrolowanych warunkach klimatycznych wysychają i dojrzewają. Podczas dojrzewania nadaje im się kształt poprzez lekkie obstukiwanie specjalnymi drewnianymi młotkami. W końcowej fazie szynki umieszcza się w chłodnych pomieszczeniach, gdzie przez kolejne kilka miesięcy ostatecznie dojrzewają. Po 10-12 miesiącach są gotowe do spożycia, oferując niezapomnianą, słodkawą paletę walorów aromatyczno-smakowych. 
Lambrusco to endemiczna odmiana czerwonych winogron uprawiana wyłącznie w winiarskim regionie Emilia Romagna. Odmiana o niewyszukanych aromatach, ale bardzo elastyczna – wytwarza się z niej wina spokojne i musujące, białe, różowe i czerwone. A każde z nich ciekawe i wyjątkowe. Wina z tej odmiany są określane mianem wesołych i dobrodusznych, ludowych. Trunki te nie nadają się do leżakowania w dębie i długiego przechowywania. Tylko młode mają ten szczególny smak, w którym kwasowość, garbniki, winna nuta dojrzałych owoców i wyczuwalna woń fiołka pozwalają łączyć je z szeroką gamą regionalnej kuchni.
Składniki na 2-3 porcje:
15 dkg szynki parmeńskiej
25 dkg makaronu szpinakowego orecchiette
10 dkg startego grubo parmezanu
10 plastrów suszonych pomidorów
20 czarnych oliwek
2 łyżki oliwy z oliwek
Świeża bazylia
Makaron ugotuj na twardo (wł. al dente) w dużej ilości (2 l) osolonej wody. Odcedź, skrop oliwą by makaron się nie posklejał, ostudź. Z plastrów szynki usuń skórkę, a następnie 
pokrój ją (nie podjadając) na kwadraciki wielkości makaronu łazankowego. Plastry suszonych pomidorów podziel na 2-3 części, oliwki przekrój wzdłuż na połówki. Parmezan utrzyj na płaty lub wiórki. Połącz wszystkie składniki, wymieszaj delikatnie i odstaw na 30 minut. Przed podaniem skrop delikatnie oliwą, udekoruj świeżą bazylią. Do sałatki podaj schłodzone do 10°C musujące, czerwone, produkowane w reżimie biodynamicznym Lambrusco, z piwnicy Azienda Agricola Barbolini, zlokalizowanej nieopodal Modeny.
Smacznego…