Do niedawna odmianę wywodzono z miasta Shiraz, niegdyś stolicy Persji (obecnie Iran) znanej jako miasto poezji i wina. W europejskich winnicach szczep miał się znaleźć za sprawą rycerza Gasparda de Sterimberg'a, który w XIII wieku wracając z wyprawy krzyżowych miał przywieźć sadzonki Syrah. Inne podania za matecznik odmiany uważały Egipt, a nazwa szczepu miała być zapożyczona od sycyliskich Syrakuz. Pochodzenie odmiany odarte zostało z legend po tym, jak badania genetyczne w 2001 roku wykazały, że jest to samorzutna krzyżówka rodańskich, regionalnych odmian mondeuse blanche i dureza. Ten sam szczep znany jest pod nazwą Shiraz w Australii. Sadzonki dotarły tu z Europy za sprawą pioniera uprawy winorośli na tym kontynencie James'a Busby'ego. Ciąg błędów i pomyłek z czasem doprowadził do zniekształcenia pierwotnej nazwy szczepu.

Krzewy Syrah radzą sobie bardzo dobrze niemal na każdym typie gleby i są odporne na choroby grzybowe. Odmiana jest plenna, a owoce zebrane w spore grona dojrzewają późno, ale równomiernie. Aby uzyskać dobry materiał do winifikacji konieczne jest ograniczanie ilości owoców, poprzez radyklane cięcia krzewów oraz usuwanie nadmiaru gron (zielone winobranie). Konieczna bywa także częściowa defoliacja (usunięcie liści), by zapewnić optymalne warunki dojrzewania jagód w słońcu. Roślina wytwarza bardzo długie i kruche pędy, wymagające podwiązywania do rusztowań. Osiągnięcie optymalnej do winifikacji ilości cukrów w owocach następuje przed dojrzałoscią fizjologiczną, zatem istotne jest precyzyjne określenie terminu zbiorów.

Wina odmianowe (tłoczone wyłącznie z tej odmiany) są zdecydowanie ciężkie i ostre, gęste, o bogatej strukturze, taniczne i pełne złożonych aromatów, ciemne, o dużym potencjale dojrzewania. Bukiet wina Syrah jest zróżnicowany w zależności od miejsca uprawy, ale ma też charakterystyczne, powtarzalne aromaty. Należą do nich nuty czarnych jeżyn i wisni, gorzkiej czekolady i kawy oraz fiołków z dymnymi i pikantnymi akcentami czarnego i białego pieprzu. Odmianę często wykorzystuje się w kupażach (winach wieloodmianowych). Właściwści tej odmiany wykorzystuje się zarówno w celu poprawienia głębi koloru wina, jak i do poprawy jego struktury i pikantnej finezji.

Syrah jest uprawiany w południowej Francji od Doliny Rodanu, przez Prowansję, Langwedocję, Roussillon aż po Gaillac. Niepodzielnie panuje jednak w regionie Cornas, gdzie stanowi podstawę win w Saint Joseph, Hermitage i Côte Rôtie. Dolina Rodanu jest bardzo zróżnicowana glebowo i klimatycznie. Odmiana chętnie jest również uprawiana w Hiszpanii, gdzie jest najczęsciej uczestnikiem kupaży, a tekże we Włoszech. W nowym świecie walory szczepu doceniono w Chile (Dolina Centralna) i Argentynie (region Mendoza), w Kaliforni i w Południowej Afryce. Ale drugi dom Syrah znalazł w Australii. Zmieniając nazwę na Shiraz, w Australii szczep ten stał się wiodącą czarną odmianą winogron (zajmuje ponad 40% obszaru upraw). Australijskie wina Shiraz są generalnie mocniejsze, bardziej taniczne i ciemniejszej barwy niż francuskie Syrah. Zwykle są też bardziej ekstraktywne. Miejsce uprawy determinuje styl wina, jego walory smakowe i aromatyczne, szczep ten bowiem potrafi w znacznym stopniu odzwierciedlić charakter siedliska.

Syrah wspaniale komponuje się z wszelkimi gatunkami mięs, w tym szczególnie z polędwicą, mięsami duszonymi i dzikim ptactwem. Doskonale pasuje także do kuchni hinduskiej i meksykańskiej.

Sławę win z odmiany Syrah zapoczątkowała apelacja Côte Rôtie z Doliny Rodanu. Dzieła winiarza Marcel'a Guigal, wina z gron Syrah z parceli La Landonne, La Mouline i La Turque, są do dziś uznawane za jedne z najwybitniejszych win świata. Chlubą Australii jest natomiast Grange Penfolds, wielkie wino stworzone w 1952 roku przez Maxa Schuberta. Obecnie za jedno z największych, współczesnych win szczepu Shiraz uważa się Amon-Ra, dzieło Bena Glaetzer'a, młodego winiarza z Barrosa Valley.